ที่มาของดอกซากุระ – ฉบับโซเมอิ โยชิโนะ –

มีอยู่ช่วงหนึ่ง พื้นที่ทั้งหมดตกอยู่ในอันตรายจากการถูกตัดโค่น!

การปลูกต้นซากุระริมฝั่งแม่น้ำไม่ใช่เรื่องแปลกในญี่ปุ่น แต่ราวปี 1972 ได้มีการออกกฎหมายเกี่ยวกับแม่น้ำ โดยระบุว่าห้ามปลูกต้นไม้ริมฝั่งแม่น้ำ เพราะเชื่อกันว่าหากต้นไม้หยั่งรากลงไปจะทำให้เกิดหลุมในตลิ่ง ซึ่งจะทำให้น้ำซึมเข้าไปและทำให้ตลิ่งพังทลาย ดังนั้นจึงมีการปลูกหญ้าแทน และตลิ่งแม่น้ำฮิโนคิไนก็ไม่มีข้อยกเว้น ชาวเมืองจึงต้องเผชิญกับความเสี่ยงที่ต้นซากุระที่พวกเขาดูแลเอาใจใส่อย่างดีจะถูกตัดโค่น

ความคิดของชาวบ้านที่ยังคงปกป้องต้นซากุระอย่างต่อเนื่อง

“เราอยากจะอนุรักษ์ต้นซากุระไว้ให้ได้” เมื่อแผนดำเนินไปเรื่อยๆ ชาวเมืองก็เกิดความคิดที่จะ “ออกกฎหมายคุ้มครองต้นซากุระริมฝั่งแม่น้ำฮิโนคิไน” พวกเขาเสนอให้ใช้พระราชบัญญัติคุ้มครองทรัพย์สินทางวัฒนธรรมแทนพระราชบัญญัติแม่น้ำ นั่นหมายความว่า เพื่ออนุรักษ์อุโมงค์ต้นซากุระยาวสองกิโลเมตรริมฝั่งแม่น้ำฮิโนคิไน พวกเขาสามารถขอให้ขึ้นทะเบียนเป็นทรัพย์สินทางวัฒนธรรมแห่งชาติและคุ้มครองตามกฎหมายได้ ผลก็คือ ชาวเมืองได้เสนอเรื่องนี้ต่อสภา และริมฝั่งแม่น้ำก็ได้รับการกำหนดให้เป็นถนนของเมือง “ต้นซากุระริมฝั่ง” ถูกปล่อยไว้โดยไม่ตัด กลายเป็น “ต้นซากุระเรียงรายเป็นถนน” และภูมิทัศน์ที่กลมกลืนกับสายน้ำที่ไหลเอื่อยๆ ก็ได้รับการยกย่องว่าสวยงามราวกับผลงานชิ้นเอก

การเอาชนะวิกฤตและก้าวสู่การได้รับการรับรองระดับชาติ

ดอกซากุระริมฝั่งแม่น้ำฮิโนคิไน ซึ่งชาวบ้านได้ช่วยกันปกป้องรักษามาโดยตลอด ปัจจุบันได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นสถานที่ท่องเที่ยวทางธรรมชาติระดับชาติแล้ว อุโมงค์สีชมพูอมเขียวที่ทอดยาวราวกับโลกแห่งเทพนิยาย เต็มไปด้วยความรู้สึกอันลึกซึ้งที่ชาวเมืองมีต่อดอกซากุระ

〇 ที่มาของดอกซากุระ – ฉบับต้นซากุระพันธุ์กิ่งห้อย –

ข้อมูลการออกดอก ในอดีต